Cookiebeleid
Deze website maakt gebruik van cookies. Om meer te vernemen over het gebruik van deze cookies, klik hier. Als u verder surft, geeft u Sprinterbus toelating om deze cookies te gebruiken. Opgelet, het blokkeren van bepaalde cookies verhindert het correct functioneren van de website.
Ik ga akkoord
Grote (SENZATI) luxe - weelde vermomd in een bestelwagen

Grote (SENZATI) luxe - weelde vermomd in een bestelwagen

15/10/2018

Ford Transit, zeg ik eerst. Het is meteen verkeerd. Senzati-busjes zijn allemaal V-klasses van Mercedes-Benz. In België worden er elke maand één of twee verkocht. Vanaf 95.000 euro. Het mijne kost – chauffeur niet inbegrepen – dik 145.000 euro, btw exclusief. 65.000 euro voor het chassis. 80.000 euro voor de Jet Spec-ombouw. Gebeurt in Engeland, niet ver van Hampshire, waar Rolls-Royce zit. Veel gekwalificeerde vakmensen in de buurt, zo klinkt het. Aan de buitenkant zie je er niets van. Niks limo. Niks verchroomde paardenkracht. Senzati-busjes steken je voorbij of steken je niet voorbij. Je weet het niet. Ze rijden onopgemerkt op hun eigen baanvak. Het is luxe vermomd in een bestelwagen. Daarom dat ik nog nooit van Senzati heb gehoord. Het is een merk voor vips, mogols en highstreet-hiphoppers. Ik moet het publiek zelf verzinnen, want bij Senzati willen ze niet vertellen wie hun klanten zijn. Vandaag ben ik de klant. Ik krijg een luxebusje met chauffeur.

Foto van KAAT PYPE

Dichtgeknepen billen

Kun je een hemd en een pak dragen, heb ik aan de telefoon gevraagd. Want ik ga het mij laten welgevallen. Ik wil geen chauffeur in Bengaals denim op casuals van Ken Shoe Fashion. Bespaar me de ordinaire ondermaat. Iemand slim zei onlangs tegen mij: ‘Jij schrijft altijd met dichtgeknepen billen over luxe.’ Ze had gelijk. Maar deze keer niet. Waarom zou ik niet in stijl mogen worden rondgereden? Ik hoef helemaal niet verwonderd te zijn over de egards die me te beurt vallen. Luxe vergt vanzelfsprekendheid. Terwijl ik op kolderieke wijze altijd op zoek moet naar excuses voor het comfort in mijn leven. Hoe goedkoop heb ik ooit zitten poseren in een Londens luxehotel (zie DSM 10/10/2015)! Allee, een banaan pellen in de marmeren lobby en met een tweedehands muts naast de bell boy op de foto gaan staan. Het is vreemd hoe gêne zelf gênant kan worden. Maar gedaan. Dat de verantwoordelijke uitgever zich maar verantwoordt.

Ik heb een strik in mijn bloes, schoenen met pailletten en in mijn kalfslederen boekentas zit een gouden fles met bubbels. Mijn chauffeur komt me ophalen. Hij is op tijd en hij ziet er goed uit. Al maakt het weinig uit. Senzati-busjes hebben een tussenschot (bekleed) en een knopje om het dicht te doen. Weg chauffeur. Terwijl ik zo iemand ben die – als was het een vorm van beleefdheid – altijd vooraan in de taxi gaat zitten. In plaats van eens te denken aan de taxichauffeur en wat hij ervan vindt. Niks, waarschijnlijk. Dat heb je dikwijls met gêne. Gêne gaat er altijd van uit dat het iemand anders wat kan schelen. Vaak is dat niet zo. De meeste mensen zijn met hun eigen leven bezig, zeker op de E40. Maar als er op de E40 íémand met zijn eigen leven bezig is, dan ben ik het wel. Het tussenschot is dicht. Ik let op niks of niemand. Ik ben niet eens onderweg. Ik nip van mijn glas en ik maak wat bespiegelingen. Dat ik straks gewoon ergens uitstap, is niet meer dan een bijwerking.

Drie massageprogramma's

Als de chauffeur het portier openschuift, treed je binnen in een andere wereld. De vermomde bestelwagen herbergt een zaaltje voor vergaderingen en petit comité: ceo, cfo, coo en cco. Ik tel vier in nappaleder doorstikte fauteuils, een panoramadak, ledlichtjes, een middenconsole met glazenhouders, een ijskast, wifi, Apple TV en uiteraard televisieschermen. Had ook nog gekund: een oven, een spelcomputer of een bed. De mogelijkheden zijn eindeloos, zeker voor Russische en Afrikaanse klanten. Het punt is de Europese wetgeving. Busjes met veel fantasie raken niet gehomologeerd voor de crashtest. Senzati-busjes daarentegen hebben altijd een certificaat van overeenstemming van Mercedes-Benz. Om eerlijk te zijn, het kan me niet schelen. Ik ga instappen, zonder iets te zeggen, zonder te vragen of ik mijn schoenen moet uittrekken. Ik ben hier om tijd te winnen en stress te verliezen. De chauffeur schuift de deur dicht. Ik zit alleen in mijn cocon.

Het plan is: de chauffeur brengt me naar een interview. De chauffeur wacht anderhalf uur, of tot het interview gedaan is, en brengt me terug naar huis. Normaal gaat het zo: ik fiets naar het station, vouw mijn fiets op, hef hem in de trein, zoek me een oog uit naar een coupé met een stopcontact en weet onderweg nooit waarom we altijd moeten stoppen in Wezemaal. Onderweg krijg ik amper iets gedaan, ik stap uit, draag mijn fiets langs de trappen naar beneden en hijg richting de afspraak. Een Senzati-busje is anders. In mijn fauteuil zitten vier USB-uitgangen in plaats van geen enkel stopcontact! Ik noteer. De inkt bibbert naar buiten. ‘Kasseien’, klinkt het door de intercom. ‘Niks tegen te doen!’ Om op het pardon van de chauffeur te reageren moet ik op de toets met de telefoon drukken, maar ik zwijg. Ik stuur liever een mail naar de directeur met wie ik afspraak heb. Dat ik dertig minuten te laat zal zijn. Met excuus, en verder zend ik geen excuses mee. Ik moest eerst een gouden fles met bubbels laten knallen en aan de knopjes zitten. Er zijn heel veel knopjes in een Senzati-busje. Op sommige staat een handje. Kunnen tijgers spinnen? Kunnen poema’s ronken? Zeggen lynxen purrrrr? Zo klinkt het in ieder geval. Er zitten drie massageprogramma’s in mijn stoel.

Stickers van Blokker

Het tussenschot blijft dicht. In de catalogus heet het driver’s partition with electric sliding LED TV & 4 AMG umbrellas. De paraplu’s zijn de officiële paraplu’s van Mercedes. Hun steel eindigt op een versnellingspook. Ik trek mijn schoenen uit en denk aan de tafeltjes in de trein. Mijn tafeltje wankelt niet. Laat staan dat er plaksel op hangt. Ik zie mezelf met mijn opgestoken haar in de spiegeling van de ruiten zitten. Er komt een landschap voorbij van hagen en brievenbussen. En op de televisie krijg ik camerabeelden door vanop de motorkap. We rijden op de E40, richting Luik. Ik doe mijn ogen dicht en denk aan Jaap Blokker, wijlen de baas van Blokker. Hij leeft niet meer. En zijn holding bestaat ook niet meer, of toch niet meer zoals toen Jaap Blokker nog baas was. Ik heb er in de zomer alles over gelezen in Blokker. Hoe het imperium de familie ontglipt. Het is een tragisch verhaal over twee broers Blokker, Jaap en Ab. Op oer-Hollandse wijze maken ze een holding van de Amsterdamse huishoudwinkel van hun grootouders, met bijna 3.000 winkels en 25.000 werknemers! Maar grote sier? Daar deden de Blokkerbroers niet aan. Zouden zij ooit een Senzati-busje kopen en een chauffeur betalen? Ik denk van niet. Eerst plicht en dan genoegen, was hun leuze. En dit ritje verwart het ene met het andere. 

Maar ergens in het boek staat een passage waarin Jaap Blokker deelneemt aan een exclusieve rally van Londen naar Kaapstad, 22.200 kilometer in een jeep. Jaap en zijn rallymaat spreken af dat ze om de beurt rijden en kaartlezen. Maar de plannen veranderen snel. De Mitsubishi Pajero, indiscreet volgeplakt met stickers van Blokker, wordt een rijdend kantoor. Jaap Blokker zit op de passagierszetel met een satelliettelefoon. Bovendien moeten ze voortdurend stoppen omdat de verbinding niet tiptop is. Jaap Blokker wil De Bijenkorf overnemen. Natuurlijk heb je op zulke belangrijke momenten een chauffeur nodig. Eentje die stuurt en zijn mond houdt. Ook wanneer blijkt dat in Nederland de elektrische dekens uit de Blokker-folder zijn uitverkocht. Via de telefoonkoffer laat Jaap Blokker weten bij welke leveranciers wel nog elektrische dekens kunnen worden besteld.

Het zijn zaakjes die ik nog nooit heb moeten regelen. Wat niet wil zeggen dat ik me schaam voor mijn geleende comfort. Mijn tijd is even kostbaar als die van iedereen, maar duur is wat anders. Om een Senzati-busje snel terug te verdienen moet je 300 tot 700 per uur vragen en onderweg vergaderen. Om maar te zeggen, het busje met chauffeur kost bijzonder veel. In de plaats daarvan is dit artikel weer bijzonder profijtelijk. Lezers zijn luxedieren.

Bron: De Standaard
Geschreven door: An Olaerts
Foto's: Kaat Pype

Luxe

Contacteer ons